Teori keterikatan berpendapat bahawa keterikatan emosi dan fizikal yang kuat kepada sekurang-kurangnya seorang pengasuh utama adalah penting untuk perkembangan peribadi. John Bowlby pertama kali mencipta istilah ini selepas mengkaji psikologi perkembangan kanak-kanak daripada pelbagai latar belakang.
Menjadi sebahagian daripada keluarga membuatkan seorang kanak-kanak berasa disayangi. Ini membantu membina rasa keterikatan yang penting. Pembelajaran dan pemahaman tentang perkara ini pada zaman kanak-kanak menjadi ‘cetak biru’ untuk hubungan masa depan. Kanak-kanak yang membesar di institusi selalunya tidak belajar bagaimana atau dinafikan peluang untuk membentuk keterikatan yang bermakna terutamanya dengan orang dewasa yang berfungsi sebagai tokoh ibu bapa, iaitu pemalar yang sangat penting dalam kehidupan muda.
Jika keperluan keterikatan sedemikian terus tidak dipenuhi, kanak-kanak itu boleh menghidap gangguan keterikatan dan masalah kesihatan mental serta hubungan sepanjang hayat.
