Pengabaian kanak-kanak adalah suatu realiti yang menyayat hati. Faktornya pelbagai, bergantung kepada latar belakang dan situasi hidup individu terbabit. Walaupun kesannya amat memudaratkan kepada kanak-kanak, kita tidak boleh menafikan bahawa sesetengah ibu bapa mungkin terperangkap dalam keadaan yang amat mencabar. Jadi mengapa ibu bapa sanggup meninggalkan anak mereka? <\/p>\n\n
Pengabaian kanak-kanak berlaku apabila seorang ibu atau bapa, atau penjaga yang bertanggungjawab terhadap kanak-kanak, meninggalkan kanak-kanak berkenaan tanpa menghiraukan keselamatan, kesihatan atau kebajikan kanak-kanak tersebut. Pengabaian kanak-kanak juga berlaku apabila kedua ibubapa tidak membekalkan kepada kanak-kanak yang tinggal bersama yang diperlukan. Sungguhpun pengabaian kanak-kanak biasanya melibatkan pengabaian fizikal seperti meninggalkan anak di tempat awam, malah ia juga termasuk pengabaian emosi dan kasih sayang dalam suatu tempoh yang berpanjangan, contohnya ibu atau bapa yang bekerja sepanjang masa dan gagal menjalin perhubungan atau gagal memberi sokongan emosi. <\/p>\n\n
Satu lagi punca biasa pengabaian kanak-kanak adalah kehamilan yang tidak diingini\u2014faktor yang paling ketara ialah rogol dan kehamilan kanak-kanak bawah umur. Wanita dan kanak-kanak perempuan sering berasa keseorangan dan tidak pasti tentang apa yang perlu dilakukan dalam keadaan sedemikian. Dan apabila tiba masanya untuk ini, ibu bapa sering bertindak balas secara berbeza terhadap kehamilan yang tidak diingini. Walaupun salah seorang ibu bapa mungkin bersetuju untuk mempunyai atau menjaga bayi, ibu bapa yang seorang lagi tidak akan dapat menerima bayi itu. Mereka akhirnya akan mahu meninggalkan situasi itu cepat atau lambat. Ibu bapa ibu bapa juga mungkin menjadi faktor besar apabila melibatkan kehamilan yang tidak diingini. Terutamanya dalam masyarakat Asia, kehamilan yang tidak diingini dilihat sebagai sangat negatif dan biasanya, <\/p>\n\n
Tidak semua yang bergelar ibu atau bapa mampu menangani tanggungjawab keibubapaan dari segi emosi. Ada yang masih belum matang untuk memikul amanah sebesar ini. Menjadi ibu bapa bukan sekadar impian\u2014ia adalah tanggungjawab seumur hidup yang datang dengan cabaran yang tersendiri. Meskipun ada yang merancang dan benar-benar mahu menjadi ibu bapa, realiti mengasuh anak\u2014terutamanya buat kali pertama\u2014boleh menjadi sesuatu yang amat membebankan. Dalam sesetengah kes, terutama pada tahun pertama kelahiran anak, ada ibu bapa yang memilih untuk menyerah kalah. Malah, ada juga yang meninggalkan tanggungjawab tersebut walaupun anak sudah berusia empat atau sepuluh tahun. <\/p>\n\n
Adalah penting juga untuk melihat isu hubungan antara ibu dan bapa sebagai punca yang membawa kepada pengabaian anak. Perpisahan, kecurangan, proses penceraian yang rumit serta pertikaian berkaitan nafkah dan hak penjagaan anak boleh menjadi begitu membebankan sehingga mendorong salah seorang mengambil keputusan untuk pergi dan meninggalkan segalanya\u2014termasuk anak. <\/p>\n\n
Dalam memahami isu pengabaian anak, kita tidak boleh meletakkan sepenuhnya kesalahan kepada ibu bapa kerana ada kalanya mereka sendiri sedang bergelut dengan masalah kesihatan mental. Mungkin ia berpunca dari pengalaman masa silam, misalnya, mereka pernah menjadi mangsa pengabaian atau penderaan semasa kecil, lalu tanpa sedar mengulangi kitaran yang sama. Ketiadaan kasih sayang semasa membesar menyukarkan mereka untuk tahu cara membesarkan anak dengan baik. Antara gangguan kesihatan mental yang sering dikaitkan dengan pengabaian anak ialah kemurungan, termasuk kemurungan selepas bersalin (postnatal depression), yang boleh menjejaskan keupayaan ibu bapa untuk membina hubungan rapat dan responsif dengan anak. <\/p>\n\n
Status sosioekonomi yang rendah seperti Status sosioekonomi yang rendah seperti kemiskinan, peminggiran dan kekurangan sumber asas sering menjadi punca mengapa ibu atau bapa (atau kedua-duanya) terpaksa mengabaikan anak mereka. Tekanan kewangan yang berpanjangan boleh menjadi faktor utama yang mendorong kepada pengabaian anak, malah dalam sesetengah kes, turut mencetuskan kemarahan yang akhirnya menyebabkan penderaan. Ada ibu bapa yang benar-benar berada dalam keadaan terdesak sehingga tiada pilihan lain demi kelangsungan hidup. Namun, apabila mereka tidak mampu menyediakan penjagaan kesihatan dan pendidikan yang sewajarnya, situasi ini tetap dianggap sebagai pengabaian terhadap kanak-kanak. <\/p>\n\n
Penyalahgunaan dadah dan ketagihan alkohol sering berkait rapat dengan masalah pengasingan sosial (social exclusion). Sekiranya salah seorang atau kedua-dua ibu bapa bergelut dengan ketagihan ini, ia boleh menjejaskan kesejahteraan dan keselamatan anak-anak. Malangnya, dua bentuk pengabaian sering berlaku dalam keluarga seperti ini. Pertama, pengabaian di rumah yang boleh disusuli dengan penderaan dan tingkah laku agresif akibat alkohol. Kedua, pengabaian secara fizikal apabila ibub bapa meninggalkan anak tanpa jagaan atau perhatian sewajarnya. <\/p>\n\n
Ketiadaan kasih sayang dan perhatian ibu bapa boleh meninggalkan kekosongan besar dalam diri seorang anak serta parut emosi yang mendalam dan berpanjangan. Pengabaian ini bukan sahaja menjejaskan perkembangan emosi dan mental, malah boleh membentuk corak kehidupan yang sukar diperbetulkan hingga ke dewasa. Antara kesan yang sering dialami termasuklah: <\/p>\n\n
Antara langkah pencegahan terbaik bagi mengelakkan pengabaian anak ialah dengan menyediakan akses kepada pendidikan kesihatan seksual dan reproduktif termasuk akses kepada perkhidmatan perancangan keluarga. <\/p>\n\n
NGO seperti OrphanCare boleh memainkan peranan penting dengan menawarkan khidmat kaunseling keibubapaan, sokongan selepas bersalin, perkhidmatan kesihatan mental serta program komuniti seperti ceramah kesihatan reproduktif untuk golongan muda. Perkhidmatan ini khusus menyasarkan ibu bapa yang berisiko tinggi untuk mengabaikan anak kerana faktor usia, tahap sokongan, kemampuan fizikal, kesihatan mental atau tekanan kewangan.
Pelbagai sebab mengapa kanak-kanak terabai dibawah mereka yang terlibat. Oleh itu, megapa ibu bapa sanggup mengabaikan anak mereka? <\/p>\n","protected":false},"author":1,"featured_media":6541,"comment_status":"closed","ping_status":"closed","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[229],"tags":[],"class_list":["post-7535","post","type-post","status-publish","format-standard","has-post-thumbnail","hentry","category-pembuangan-bayi"],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/orphancare.org.my\/ms\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/7535","targetHints":{"allow":["GET"]}}],"collection":[{"href":"https:\/\/orphancare.org.my\/ms\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/orphancare.org.my\/ms\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/orphancare.org.my\/ms\/wp-json\/wp\/v2\/users\/1"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/orphancare.org.my\/ms\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=7535"}],"version-history":[{"count":5,"href":"https:\/\/orphancare.org.my\/ms\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/7535\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":9195,"href":"https:\/\/orphancare.org.my\/ms\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/7535\/revisions\/9195"}],"wp:featuredmedia":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/orphancare.org.my\/ms\/wp-json\/wp\/v2\/media\/6541"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/orphancare.org.my\/ms\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=7535"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/orphancare.org.my\/ms\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=7535"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/orphancare.org.my\/ms\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=7535"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}